Бале, дар чеҳраи духтарон ҷилва кардан, аз рухсораҳо ва лабонашон рехтани нутфа як манзараи фаромӯшнашаванда аст. Ин охири афсонавӣ барои алоқаи ҷинсӣ аст. Ана, духтари нозанин шири моеъи мардро боэҳтиёт қабул карда, бо он рӯяшро мешӯяд. Мард уро сихтааст ва аз у миннатдор аст.
Ин маликаи ҷавон чӣ бозӣ аст. Дар даҳони вай, тамоми хурӯс кард муносиб нест, хеле пурдарахт. Аммо дар киска хуб рафт, ва лаби дар атрофи он мисли як гарданбанд печонд, он зебо аст!